24 Aralık 2015

Merhamet, Şefkat ve İnsanlık Üzerine


Merhamet üzerine binlerce kitap yazılabilir.
Susuyorum.
Şefkat sıcacıktır, belki anlatması zor ama...
Sizi sarar, sarmalar.
Yaralanırsınız ya bazen...
Hani canınız  yanar. İşte o anlarınızda birini istersiniz yanınızda; konuşsun, gözünüzün içine baksın, saçınızı okşasın...Size yeter.
İyi olursunuz, iyi hissedersiniz kendinizi...
Şefkat değişik bir şeydir, anlatması zordur.
Ya insanlık!
O bambaşka bir şey!
Tanıdığına, tanımadığına, bazen bir kediye bazen bir kuşa bile iyilik edebilmek.
İşte bu gitgide azalan, numune olacak kadar yitirdiğimiz bir şey.
İnsanlık!
Bu konuda da kütüphaneler dolusu yazı yazılır.
Ama ne kıymeti var...
Kütüphaneler dolu kitaba ismi yazılacak kadar çok insana yazık oldu...
Yazık oldu...çok yazık.
Ne olacak halimiz bilmiyorum...
Nereye gidiyoruz onuda...
Bildiğim bir şey var ki...iyiye değil...
Derine iniyoruz...daha da derine.
Ben şahsen utanıyorum.
En çok da çocuklardan;
Aç, açıkta, çıplak, savaşta, yetim, öksüz, perişan..
Hele...yaralı olanlardan, hele kolsuz kanatsız...
Allah bizleri affetsin.
Bize merhamet versin.
Şefkat dolsun yüreğimiz.
Şehirlerin göbeğinde; aç, üşüyen, korkan çocuk kalmasın...
Kitaplardan değil ruhumuzdan okunsun insanlık.
Geç olmadan...bizim için geç olmadan bu sınavı verelim.
Sınav zor! Sorular basit aslında; ama cevaplar zor...
Daha doğrusu cevaplayabilmek zor!
Cevaplayabilenlere aşk olsun!
Aşk dolsun yürekleri...
En çok onlar mutlu olsun...
En büyük sevinci onlar yaşasın.
Sararken başka başka yaraları, kendi yaraları sarılsın.
Bir miniğin gözlerinin içinin güldüğünü onlar görsün.
Nicedir kimse görmemiş bilir misiniz?
...
İki hafta önce bir çağrı almıştım, zor durumda olan biri, "annem çok hasta yardım edin" demişti...yapıldı bir şeyler...ama yetmedi...geçti...çok geçti...
Dün tekrar geçmiş olsun dedim...
-Nasıl oldu anneniz?
"Kaybettik" dedi...annemi kaybettik.
Kim kaybetti?
Neyi kaybetti?
Orası muamma...
Ama biz çok şey kaybettik, bu kesin!
Bir yüreği öksüz bıraktık.
Binlerce yüreği yetim.
Yapabilecekken binlerce şey, ne yapabiliriz ki dedik...
Neye gücüm yeter.
Oysa yeterdi...
Bir kişinin yemeği 3 kişiye yeterdi.
3 kişinin yemeği 5 kişiye...
Bize, her birimize bir yorgan yeterdi. Sahi çeyizimizden miydi fazla yorganlarımız, ondan mı kıyıp da veremedik? Yoksa indirimden mi almıştık, ayda yılda bir gelecek misafir için miydi?
Neydi sahi?
Sebep neydi?
Fazla olanı paylaşsaydık o minikler, o anneler üşümezdi belki.
Üşüyen kim diye soranlar var değil mi?
Biliyorum var.
Ne olacak bir battaniyeden, bir yorgandan mı diyorsunuz...
Bir gece kapatabiliyorsanız kapatın kombinizi.
Ve sadece yorgan çekin başınıza...
Ben gördüm yerde uyuyanı. Betonda!
Betonda değil, yorganda olsun başınızda, sadece soğukta uyuyun...sadece soğukta...
Ben uyuyamadım ama soğuktan değil... Şaşkınlıktan.
Düşündüm sadece; biz merhametli, biz şefkatli insanlarız.
Evladımızın ayağına taş değse ağlarız.
Kurda kuşa yardım ederiz ya hani...
Ama neden bu kadar çok üşüyen var mahallemizde...anlayamadım...
Mutlu evlerde, neşe içinde oynaşan çocuklar, nimetler içerisinde yaşarlarken, arkadaşlarının montunun olmadığını fark edemiyor mu?
Arkadaşının barbili ayakkabısını günü gününe fark eden kızımız, gelip onun aynısını isteyip, bizi avm'ye zorla götürürken, ayakkabısı yırtık olan arkadaşını anlatmıyor mu?
Biliyorum zor işler bunlar.
Hele de büyük şehirdeyseniz çok zor.
Kalabalık, hengame.
Binlerce mazeret, on binlerce haklı sebep. Bunlar belediyenin görevi muhabbetleri...düşünmek bile acı.
Yok bunlarda da değilim de...
Şimdi...hani bir ihtimal...
küçük yada büyük...
ama bir ihtimal...
bize bunların hesabı sorulursa ne cevap vereceğiz...
Onu düşünüyorum...

8 yorum:

  1. Cok sey var yapabılecegımız ama oyle pasıf bır nesılız kı... bırakın yabancıyı kendı akrabımıza tahammül edemez olduk ya... Allah razı olsun. Ahırette -Ama ben bılmıyordum dıyemıyecegız bır de bıle bıle yaprık bu zulmü bıle bıle sessız kaldık. Bıle bıle yardım etmedik dıyecegız...

    YanıtlaSil
  2. Rabbim zorda darda olanlara yardım etsin. Õzellikle çocuklara. Ahir zamana kaldık. Kime kaldı da şimdiye kadar. Bu kadar savaş bu kadar zulüm. Herkes bireysel olarak var olma üstünlük peşinde. Benim milletim refah içinde yaşasın. Kadın çocuklar telef olmuş kimin umrunda. Ama bu bõyle gitmez. Rabbim bunca zulmün acısını sorar elbet.sorsunda InşaAllah en kısa zamanda. Yoksa sonumuzu hayreylesin:(

    YanıtlaSil
  3. Bu konu yüreğime hep ağır geliyor.

    YanıtlaSil
  4. Merhabalar ben bir. Sizi izlemekteyim. Ben de blogumu izlemenizden mutluluk duyarım. Selamlar.

    YanıtlaSil
  5. Merhaba sayfanız ve yazılarınız çok anlamlı doğru söze ne gerek benim sayfama da beklerim.

    YanıtlaSil
  6. Merhabalar;

    Bloğunuzun "Blogger Gazetemiz"de tanıtılmasını isterseniz, alttaki linkten detaylı bilgiye ulaşabilirsiniz. Sevgiler,

    http://www.hikayekalplikadin.com/2016/12/blogger-gazetemizde-yerinizi-alin.html

    YanıtlaSil


Fikrinizi belirtmenizden mutluluk duyarım.
Yazacağınız her şey benbir için çok önemli ve kıymetli.